ΙΕΡΕΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΛΩΡΟΣ (ΠΑΠΑΓΙΑΝΝΗΣ) (1860-1953)
«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα λοιπόν απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος, ον αποδώσει μοι Κυριος εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής» (Β´ Τιμόθ. δ´ 7-8).
Εγεννήθη εις το χωρίον Πεντιά (Τρίκορφον) της Μεσσηνίας το έτος 1860 από ευσεβή οικογένεια.
Το 1893 νυμφεύεται το δε αμέσως επόμενον έτος χειροτονείται διάκονος και εν συνεχεία πρεσβύτερος υπό του επισκόπου Μεσσηνίας, οπότε και αναλαμβάνει να εξυπηρετήση ως εφημέριος τον Ναο του Αγίου Νικολάου του χωρίου του. Μετά από ήσυχον έγγαμον βίον 15 ετών, η πρεσβυτέρα του Αγγελικῆ εκοιμήθη εν Κυρίω εγκαταλείποντας στον Παπα-Γιάννη και την μητρική στοργη και προστασία τριών κοριτσιών και δύο αγοριών, εκ των οποίων το πρώτο (κορίτσι) ήτο 14 ετών και το τελευταίο ήτο έξι μηνών (αγόρι).
Εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς το βαρύ φορτίο των καθηκόντων του Παπα-Γιάννη τώρα.
Οταν το 1920 τα παιδιά του πρέπει να έλθουν δια σπουδές στην Αθήνα, τα ακολουθεί με αποτέλεσμα να μείνη χωρίς ενορία. Πολλές φορές προσφεύγει στην αρχιεπισκοπήν Αθηνῶν δια να του δοθεί μία θέσις να ιερουργεί ώστε να κερδίζει τα προς το ζην. Η παράκλησίς του όμως δεν εισακούεται.
Περνά έξι μήνες μεγάλων στερήσεων. Παντοτε όμως ελπίζει εις την βοήθειαν του Μεγάλου Θεού που τόσα χρόνια υπηρετεί.
Καποια ημέρα ένας μοναχός ονόματι Μοδεστος τον καλεί να του λειτουργήσει εις το εκκλησάκι που βρισκόταν στην Αίγινα.
Και τότε αποδεικνύεται στον παπα-Γιάννη ότι η Χαρις του Θεού δεν εγκαταλείπει ποτέ τούς Λειτουργούς Του, που πιστά και με ευλάβεια Τον υπηρετούν, διότι το βράδυ εκείνο πριν να λειτουργήσει τον επισκέπτεται στον ύπνον του η Παναγία που τον παρηγορεί και του δείχνει το γραφικό τότε εκκλησάκι του Αγίου Ελευθερίου στα κάτω Πατήσια, το οποίον μέλλει να γίνη ενορία του δι' ολίγα, όμως, χρόνια. Με άλλην δύναμιν ξυπνά το πρωϊ και τελεί την θείαν Λειτουργίαν έχοντας απόλυτη πίστιν εις την προστασίαν και βοήθειαν της Παναγίας.
Και ιδού το θείον θέλημα. Οταν επιστρέφει στο σπίτι του στην Αθήνα ευρίσκει ένα σημείωμα από τούς ιδιοκτήτες του ναού του Αγίου Ελευθερίου που τον καλούν να εξυπηρετήσει μόνιμα το μικρό τους εκκλησάκι. Οσα χρόνια παραμένει λειτουργός εκεί συγκεντρώνει πιστούς από όλα τα σημεία των Αθηνῶν που τρέχουν να βρουν πνευματική παρηγοριά στον άκακο παπα-Γιάννη.
Στον Αγιον Ελευθέριον ευρίσκεται ο παπα-Γιάννης όταν το 1924 εισάγεται το νέον ημερολόγιον και εκεί δίνει την ομολογίαν Πιστεως εις την αγιασμένην πατερικήν πείρα τόσων αιώνων λέγων πρώτος το ΟΧΙ στούς καινοτόμους και στρατευθείς από τούς πρώτους στον δύσκολον αλλά υπέροχον ιερόν αγώνα υπέρ των Πατρώων Παραδόσεων.
Η στάσις αυτή του παπά-Γιάννη, ως ήτο φυσικό, τον φέρνει αντιμέτωπον με την Αρχιεπισκοπήν, η οποία και τον εκδιώκει από τον Αγιον Ελευθέριον.
Νεες περιπλανήσεις αρχίζουν δια τον παπα-Γιάννη. Από εδώ και στο εξής κάθε εξωκκλήσι της Αττικῆς ευρίσκει τον Λειτουργόν του στο πρόσωπον του Γεροντα. Ιδιαίτερα τον ευχαριστεί να λειτουργεί εις τον Αγιον Ιωάννην τον Θεολόγον στον Υμηττόν και στην Ομορφοκκλησιάν (του Βεΐκου) στο Γαλάτσι, που αποτελούν και τα πρώτα καταφύγια που υποδέχονται τούς Παλαιοημερολογίτες τα πρώτα έτη του ιερού αγώνος.
Θαρραλέος στις διώξεις και καρτερικός στις κακοπάθειες εμψυχώνει πάντοτε τούς αγωνιστάς.
Ο Θεός επευλογεί τις θυσίες και τούς αγώνες του και δια τούτο στον παπα-Γιάννη επιφυλάσσει την μεγίστην τιμήν να είναι ο Λειτουργός στον Αγιον Ιωάννην τον Θεολόγον εκείνη την ευλογημένη νύκτα της 14ης Σεπτεμβρίου του 1925, που εμφανίσθηκε ο Τιμιος Σταυρός.
Με ιδιαίτερη ευχαρίστησιν, προθυμίαν και συγκίνησιν θα διηγείται αργότερα σε κάθε ευκαιρία το θαύμα που αξιώθηκε να ιδεί.
Το 1934 οι Παλαιοημερολογίτες της Μπάλας τον καλούν να λειτουργήσει στον Τιμιον Πρόδρομον, εξωκκλήσι ευρισκόμενον έξω από την Μπάλα. Αδικα συγκεντρώνονται οι Χριστιανοί δια να λειτουργηθούν εκεί, διότι τελικά δεν θα τούς επιτραπεί να τελέσουν Μυστήριον.
Ο παπα-Γιάννης συνηθισμένος στις απαγορεύσεις και στούς διωγμούς δεν πτοείται αλλά ούτε καν σκέπτεται να στερήσει τούς πιστούς της Θείας Λειτουργίας, που με τόση λαχτάρα συγκεντρώθηκαν να παρακολουθήσουν. Ακολουθούμενος πάντοτε από τούς πιστούς κατεβαίνει στο χωριό και τελεί το Μυστήριον στο ύπαιθρο, επάνω εις μία πέτρα. Η πέτρα αυτή αργότερα θα αποτελέσει τον θεμέλιον λίθον, στον οποίον θα ανεγερθεί ο υπάρχων και σήμερον Ιερός Ναός της Αγίας Τριάδος.
Τακτικός στις ακολουθίες ο παπα-Γιάννης δεν παραλείπει ακόμη και στα βαθειά γεράματα την καθιερωμένη νυκτερινήν ακολουθίαν. Μονο μια νύκτα χιονισμένη παραβιάζει την τακτική του, σκεπτόμενος να διαβάσει λίγο αργότερα την ακολουθίαν του. Ο Θεός που δεν θέλει όμως να διακόψει τόσων χρόνων τακτική τον ειδοποιεί την κατάλληλη στιγμη. Εντρομος ο παπα-Γιάννης ακούει φωνή από την μικρή εικονίτσα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου που φέρει πάντοτε μαζί του, να του λέγει «παπα-Γιάννη, όρθρου βαθέος» και ο αγαθός γέρων σηκώνεται αμέσως.
Στον μεγάλον διωγμόν του 1951, παρά τα γηρατειά του, εργάζεται εξαντλητικά. Το σπίτι του στην Κηφισιά το έχει μεταβάλλει σε πνευματικό καταφύγιο όλων των διωκομένων Γ.Ο.Χ. που ζητούν να γίνονται τα μυστήριά των στα κρυφά αλλά Ορθόδοξα.
Ενα κτύπημα από γλίστρημα τον καθηλώνει στο κρεβάτι έξι μήνες πριν να αποδημήσει εις Κυριον. Τοτε τον επισκέπτεται και ο επανελθών εκ της εξορίας του αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Γ.Ο.Χ. (πρ. Φλωρίνης) κυρός Χρυσόστομος.
Την 15ην Δεκεμβρίου 1953, εορτήν του Αγίου Ελευθερίου, ο παπα-Γιάννης εκοιμήθη τον ύπνον του Δικαίου. Ετάφη εις την Ιεράν Μονήν της Αγίας Ειρήνης Χρυσοβαλάντου, όπου πολλές φορές είχε λειτουργήσει.
Λογον εις μνήμην του εξεφώνησεν ο αείμνηστος Ευάγγελος Τομαράς, πλοίαρχος τότε του Βασιλικού Ναυτικού.
Υπήρξε ένας αφανής και θαρραλέος αγωνιστής ο παπα-Γιάννης, του οποίου το όνομα θα παραμείνει εις την Ιστορίαν των αγώνων του Γ.Ο.Χ., συνδεδεμένον επί πλέον και με το θαύμα της εμφανίσεως του Τιμίου Σταυρού, διότι ο παπα-Γιάννης υπήρξε ο άξιος Λειτουργός στον Αγιον Ιωάννην τον Θεολόγον την νύκτα της εμφανίσεως του Τιμίου Σταυρού.
Το κείμενο αυτό βρίσκεται στις εκδόσεις των “Πατρίων” (Τομος Δ´ σελ. 110-114).
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου